Το μήνυμα της αρμονίας
Συμβουλές Ψυχικής Ευεξίας

Κατέβηκαν για να γειωθούν...*(από το βιβλίο μου "Reality Is Imaginary")

"Η αρμονία είναι ο πόθος του δημιουργού

Είναι μία αξία που δίνει σκοπό και θεραπεύει"

"Όταν νιώσεις την ελευθερία εντός σου, τότε την αντικρίζουν τα μάτια σου"

"Παρατηρώντας τον εξωτερικό μας κόσμο τώρα, μπορούμε να κατανοήσουμε το σκοπό στον οποίο έχουμε αφιερώσει τη ζωή μας, τώρα. Πιστεύοντας στην αθάνατη θεϊκή μας υπόσταση, συνειδητοποίησα ότι ο μόνος σκοπός που έχουμε, είναι να μας υπηρετούμε ευχάριστα τώρα"

ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ....

H λέξη αγάπη για μένα περικλείει όλα τα ιδανικά της ζωής. Μέσα από τα βιώματα μου, τις στιγμές σιωπής(διαλογισμός) και την ενθύμηση(στοχασμός), κατέληξα ότι η ΑΓΑΠΗ ισούται με την ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ. Έχουν ακριβώς τα ίδια ιδανικά και είναι δύο λέξεις που αν τις βάλουμε στην καθημερινότητα μας, μας φέρνουν πολύ κοντά στον πραγματικό μας εαυτό. Μας προσφέρουν ένα δημιουργικό, απολαυστικό και γεμάτο εμπειρίες μονοπάτι, το οποίο σίγουρα αξίζει να ακολουθήσουμε, ώστε να φτάσει η ώρα του χωρισμού από το σώμα και να πούμε ένα γεμάτο "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΗΤΑΝ ΥΠΕΡΟΧΑ"...

Η αγάπη δεν ισούται με την καλοσύνη, την συμπόνια, την ευγνωμοσύνη, τη χαρά, παρά μόνο αν την ταυτίσουμε με την αυθεντικότητα. Αν πιστέψουμε ότι είμαστε αγάπη, με όλα τα προτερήματα και τα ελαττώματα μας, όλες τις σωστές και λάθος επιλογές μας σε κάθε χρονική περίοδο σε αυτή τη ζωή και αφεθούμε σε αυτά, ο "οδηγός" που όλοι έχουμε μέσα μας θα μας δείξει το δρόμο που μας αξίζει τη συγκεκριμένη πάντα περίοδο, μέσω των συναισθημάτων μας. Οι εμπειρίες που θα βιώσουμε είναι αυτές που θα μας κρατήσουν στον ίδιο δρόμο, η θα μας εξωθήσουν στην αλλαγή πλεύσης.

Η αγάπη προς την ολότητα, προς τους συνανθρώπους μας και τη μητέρα φύση με όλα τα έμψυχα που κατοικούν σε αυτήν, αλλά και τα άψυχα, ισούται με την αυθεντικότητα μας προς αυτήν.

ΖΗΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ...


Τα μάτια ορθάνοιχτα κρατώ σαν με ξυπνά ο ήλιος που ανατέλλει. Ευχαριστίες, ευγνωμοσύνη γεμάτες, αποδίδω στο ανώτερο μέσα μου. Στο νου να προσποιείται δεν επιτρέπω. Όλα τα συναισθήματα που με απεικονίζουν βιώνω, καθώς εισπνέω τη ζωή και απελευθερώνω αυτά που με βαραίνουν, εκπνέοντας.
Τις σκέψεις μου εμπιστεύομαι, συνδεδεμένος πλέον με την ολότητα και στοχάζομαι πάνω σε καθετί που αισθάνομαι.
Θεωρείται δύσκολο να ζεις με συνείδηση στις μέρες μας, μα η αγάπη , η αυθεντικότητα που σε κυριεύει, ζώντας συνειδητά δημιουργεί ένα μονοπάτι ζωής τόσο γεμάτο από αισθήσεις. Εικόνες και εμπειρίες εναλλάσσονται και οι δονήσεις μα και το ρίγος που νιώθεις, αποκαλύπτουν τον πραγματικό εαυτό σου.
Η αποδοχή του εαυτού μας είναι το μεγαλύτερο γιατρικό και μας προσφέρει όλα τα εργαλεία για να βιώσουμε και όχι απλά να επιβιώσουμε στην μοναδική ζωή που μας προσφέρει ο θεός μέσα από μία ακόμα ενσάρκωση.
Αποδέξου τον εαυτό σου χωρίς να τον κρίνεις, χωρίς να τον συγκρίνεις με τον καθρέπτη που δημιουργεί το μυαλό σου. Κάπως έτσι θα απελευθερώσεις την ψυχή σου και θα την αναγνωρίσεις μέσα από τις πολλές που κουβαλά ο νους σου.

ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΣΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ;

«Πιστεύεις στα θαύματα;» τον ρώτησε και ξαναγύρισε το βλέμμα της προς τα φώτα της πόλης, καθώς το πλοίο μας διέσχιζε το γαλήνιο πέλαγος. Αυτός, θαυμάζοντας την ομορφιά της, ενώ αυτή έπαιζε ανέμελα με τα καστανά μαλλιά της, απάντησε: «Αγαπάω τον κόσμο. Είναι τόσο όμορφος». «Όσο και εσύ τώρα που ταξιδεύεις παρατηρώντας τους γλάρους που ακολουθούν το πλοίο» του απάντησε και επανέλαβε την ερώτηση, κοιτώντας τον μέσα στα καταγάλανα μάτια του: «Στα θαύματα πιστεύεις;».

« Οι γλάροι ακολουθούν το πλοίο μας για να τραφούν. Κοίτα κάτω στα αφρισμένα νερά», της απαντά αυθόρμητα, σαστισμένος. «Τι έρχεται στη μνήμη σου καθώς τους παρατηρείς;» τον ρώτησε με το βλέμμα της διαρκώς εστιασμένο απάνω του. «Τον Ιωνάθαν , τον γλάρο και την αγάπη του! Πιστεύεις στα θαύματα;» τη ρώτησε αυτός με τη σειρά του, με τα μάτια του βουρκωμένα. Πέρασαν ελάχιστα δευτερόλεπτα κοιτώντας ο ένας τον άλλο και έπειτα ενωθήκαν με ένα παθιασμένο φιλί που διήρκησε ώρα. Όταν χωρίσανε τα χείλη τους, γυρίσανε και οι δύο το βλέμμα τους ξανά προς τα φώτα της πόλης. «Πως σε λένε;» τον ρώτησε, παίζοντας και πάλι με τα καλοσχηματισμένα δάχτυλα της, τα ίσια καστανά μαλλιά της. «Άγγελο, εσένα;» αποκρίθηκε κοιτώντας προς τα φώτα της πόλης. Αυτή του κράτησε το χέρι, χαϊδεύοντας το με τον αντίχειρα της και με ένα υπέροχο χαμόγελο στο πρόσωπο του απάντησε: «Αγάπη»...

Ένα δροσερό αεράκι με διαπέρασε και με γέμισε με το αίσθημα της γαλήνης και της χαράς. Έκλεισα για λίγο τα μάτια μου. Όταν τα άνοιξα τον είδα να τη φιλά στο αριστερό της μάγουλο και τον άκουσα που της ψιθύρισε: «Πιστεύω στα θαύματα Αγάπη μου, πιστεύω...». Αυτή γύρισε το κεφάλι της και ακουμπώντας με τα χείλη της τα δικά του, του απάντησε: «Και εγώ πιστεύω στα θαύματα Άγγελε μου. Ας συνεχίσουμε να τα δημιουργούμε και να τα βιώνουμε.»

Κάπου εκεί γεμάτος ευγνωμοσύνη τους ευχαρίστησα νοητικά και αποχώρησα....